«Չգիտեմ՝ գրառումս ինչ ոճով ներկայացնեմ՝ ողբերգակա՞ն, թե՞ հումորային». Սուրեն Սահակյան

Հասարակական-քաղաքական գործիչ Սուրեն Սահակյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Ես նույնիսկ չգիտեմ, թե գրառումս ինչ ոճով ներկայացնեմ՝ ողբերգակա՞ն, թե՞ հումորային։ Խոսքը Սամվել Կարապետյանի կողմից Հայաստանի քաղաքական լանդշաֆտում նոր կուսակցության ստեղծման մասին ա։ Դրա ողբերգական մասն էն ա, որ 92 թվականից (գուցե՝ ավելի վաղ) քաղաքականության մասին պատկերացումները չեն փոխվել՝ միտինգ, որտեղ հավաքվում են +/- նույն մարդիկ ու բողոքում կառավարող ուժից, որից հետո մաքսիմում՝ երթ։ Էստեղ նույնիսկ հետընթաց կա, քանի որ գոնե առաջ գիտեին, թե ուր ուղղորդել երթը (Բաղրամյան 26), իսկ հիմա էդ հարցն իր միանշանակ պատասխանը կորցրել ա։ Ողբերգության մյուս հատվածն էն մասին ա, որ խորքային համոզմունք կա, թե ընտրություններում պետք ա հաղթի ուժը, որին աջակցում են դրսից՝ այլ պետություններից, ուժային կենտրոններից, հիմնականում՝ Ռուսաստանից։ Սրա միաժամանակ երգիծական ու ողբերգական մասն էն ա, որ անկախ նրանից, թե ինչ աջակցություն կա դրսից (կամ կա՞ արդյոք), մարդիկ ամեն ինչ անում են, որ ի ցույց դնեն դա։ Դա այլ կերպ հնարավոր չի լինի բացատրել բացի համոզմունքից, որ ընտրողների մեծ մասը պետք ա երջանիկ լինի ընտրել խումբ, որի որոշումներում օտարերկրյա մասնակցություն կա և որն իր հաղթանակն այլ կերպ չի պատկերացնում, քան օտարերկրյա աջակցությամբ։
Աշխարհում հազար բան ա փոխվում, աշխարհն ինքն ա փոխվում, բայց «մենք», մեր քաղաքական միտքը մեր ժայռերից էլ ամուր ա մնում։ Ու թքած, թե 30+ տարում որևէ դեպք չի եղել, որ տենց կառավարող ուժ փոխվի։ Թքած, որ Հայաստանում երբևէ ընտրություններով կառավարող ուժ չի փոխվել։ Ոչ մի դինամիկա․ «Մենք» համառորեն նույն բանն ենք կրկնում։ Լավագույն, փողառատ դեպքում կգան բարձր վարձատրվող, պրոֆիլային կրթություն ստացած «ուժեղ» մասնագետներ, որոնք առանց համատեքստի մեջ խորանալու խորհուրդ կտան Քսենիա Սոբչակի, Ֆիլիպ Կիրկորովի և ռուս այլ մեդիա-դեմքերի միջոցով ստանալ նոր կուսակցության լիդերին աջակցություն։ ՈՒ դա էն դեպքում, երբ հակառուսական տրամադրությունները Հայաստանում 1700-ականներից ի վեր բարձրագույն կետում են, ինչն էլ հաջողությամբ օգտագործում ա ներկայումս կառավարող ուժը։ Ու կգան տասնյակ «փորձագետներ», որոնք ցանկալին իրականության տեղ ներկայացնելով ու մեծ բյուջեից իրենց բաժինը փախցնելու մորմոքով կերդվեն, որ հենց դա էլ հաղթանակի միակ ձևն ա։ Ու թքած, թե մի քանի ամիս առաջ ՌԴ կառավարող ուժի կողմից ուղիղ սատարում ստացած ուժը Հայաստանի գործնականում «ամենառուսական» քաղաքում ընդամենը քվեների 6 տոկոսը ստացավ։ Թքած, որ Հայաստանում 3 մլրդ դոլարով չի կարելի անել նենց ավել բան, ինչը չի կարելի անել, ասենք՝ 5 մլն դոլարով։
Եթե վերանանք էս ամենից, հարցը մնում ա հետևյալը՝ կստեղծվի՞ արդյոք բուն հայկական օրակարգով/ֆինանսավորմամբ/էությամբ թիմ, որն իր գործունեության հիմքում ավելի ստեղծարար կլինի ու դրանով կհամոզի տնից դուրս գալ «քաղաքականությամբ չզբաղվողներին»։ Հայաստանն իր մեջ էդ ներուժը կգտնի՞, թե՞ չէ»: