«Քարոզարշավի մեխը լինելու է «եթե չհամաձայնվենք, կլինի պատերազմ» թեզը»․ Հարութ Ուլոյան

Հրապարակախոս Հարութ Ուլոյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Փաշինյանը, մի կողմից, պնդում է, թե, իբր, նոր Սահմանադրություն ընդունելու օրակարգը որևէ կապ չունի զուգահեռաբար ընթացող «խաղաղության» գործընթացի հետ, իսկ մյուս կողմից, պատասխանելով այն հարցին, թե՝ «Եթե ժողովուրդը դեմ քվեարկի սահմանադրական փոփոխություններին, դա անդրադառնալո՞ւ է խաղաղության պայմանագրի ստորագրման վրա», Փաշինյանը պատասխանում է հետևյալը՝ «Ես չեմ կարծում, թե ժողովուրդը դեմ կքվեարկի էն պարագայում, եթե հանկարծ պարզվի, որ դա [սահմանադրական փոփոխությունները] որևէ ազդեցություն կարող են ունենալ խաղաղության գործըթացի վրա»։
Մի կողմ թողնենք Փաշինյանին հատուկ նման հակասական պնդումները:
Բայց ո՞րն է Փաշինյանի պատասխանի բուն էությունը (վերը մեջբերված պատասխանը, խնդրում եմ, նորից ընթերցեք):
Դրա էությունը նույն շանտաժն է, որին, վերջին 5 տարիներին, Փաշինյանը ենթարկել է ողջ հայ ժողովրդին. «Եթե չհամաձայնվենք, կլինի պատերազմ»:
Վերջերս ես հենց այդ պնդումն էի արել, որ փաշինյանական քաղաքականության տրամաբանությունը հուշում է, որ իր նախաձեռնած սահմանադրական փոփոխությունների քարոզարշավի մեխը կրկին հենց այդ թեզն է լինելու՝ «Եթե չհամաձայնվենք, կլինի պատերազմ»: Ինչն, ըստ էության, արդեն իրականություն է:
Այդ փոխկապակցվածությունը, այն է՝ փաշինյանական սահմանադրության փոփոխությունների և փաշինյանական «խաղաղության» գործընթացի միջև, «հանկարծակիորեն», հենց Փաշինյանն է պարզելու: Այո՛, բառացի պնդելու է հետևյալը. «Եթե Սահամանադրության փոփոխությունները չանցնեն, եթե Սահմանադրությունից չհանվի Անկախության հռչակագրին հղում անող դրույթը, ապա մի շաբաթ հետո կլինի պատերազմ»:
Բայց սա, դեռ ամենը չէ՜: Քանի որ, դրանից հետո էլ «հանկարծակիորեն» կպարզվի, որ ոչ թե զուտ պետք էր Սահմանադրությունը փոխել, այլ, բացի այդ, պետք է հերթով չեղարկել «Ղարաբաղ» կամ «Արցախ» անվանումները կրող, «Հայոց ցեղասպանությունը» շոշափող բոլոր օրենքները, որոշումներն ու հայտարարությունները: Եվ, այո՛, առաջին հերթին պետք է չեղարկել Անկախության հռչակագիրը: Եթե ոչ, ապա դա խաթարելու է «խաղաղության» գործընթացն ու հանգեցնելու է պատերազմի:
Չտեսնել սա, նշանակում է լինել կատարյալ անմեղսունակ: Սա, բնականաբար, իշխանություններին ու նրանց պրոպագանդիստներին չի վերավերում: Նրանց շարժառիթները բոլորովին այլ ուղղությամբ են»: