«Նիկոլը խաղում է Ալիևի կանոններով, պարտվում, բայց փիարվում է․ գործընթացն Ադրբեջանի բռի մեջ է»․ Սևակ Հակոբյան

Նիկոլ Փաշինյանը կնոջ հետ Արաբական Միացյալ Էմիրություններ է գնացել՝ «Զայեդ» մարդկային եղբայրության մրցանակի հետևից։ Նույն մրցանակին արժանացել է նաև Իլհամ Ալիևը: Զավեշտ է, չէ՞․ Փաշինյան-Ալիև զույգը, ձեռք-ձեռքի տված, հրահրել-բերել են պատերազմ, Նիկոլը հանձնել է հայրենիք, 5 հազար զոհ է տվել, 10 հազար վիրավոր, 150 հազար փախստական, Ադրբեջանը օկուպացրել է Արցախը, օկուպացրել է Հայաստանից ավելի քան 200 քառակուսի կիլոմետր, մեր երկրում միջանցք է բացել, հողեր է ստացել անկլավների անվան տակ, գերիներ է պահում, ու երկուսն էլ ստանում են մրցանակ՝ մարդկային եղբայրության համար, խաղաղության համար։ Իսկ ո՞ւր է այդ եղբայրությունը, ո՞ւր է խաղաղությունը։ Խաղաղության հաստատման համար են ստանում մրցանակ, չէ․ բա ո՞ւր է խաղաղության պայմանագիրը։
Լավ, պայմանագիրը չկա․ իսկ երաշխիք կա՞։ Չկրակելը խաղաղություն չէ, հրադադար է, որը կարող է խախտվել ամեն պահի։ Էս նկա՞րն է երաշխիքը, թե՞ էն, որ Նիկոլն ունի Թրամփի WhatsApp-ի համարը։ Թրամփն ընդամենը վկա է խաղաղ մտադրություններին։ Չկան մեխանիզմներ, ժամկետներ․ ընդհանրապես ոչինչ չկա, բացի PR-ից։
Ադրբեջանը, խաղաղություն ասելով, հասկանում է, որ Հայաստանի բանակը կրճատվի, չզինվի, սահմանադրությունը փոխենք, հանքերը չշահագործենք, ատոմակայանը փակենք, բայց սրա անունը, չգիտես ինչի, դրել են խաղաղություն։
Ալիևը ինչ պահանջում՝ ստանում է, չի գնում ոչ մի փոխզիջման, ու դա իր համար խաղաղություն է։ Նրա փոխզիջումը ժամանակավոր չկրակելն է։ Ֆիկտիվ խաղաղապահը պետական մակարդակով ֆինանսավորում է Հայաստանը «Արևմտյան Ադրբեջան» դարձնելու ծրագիրը․ իսկ Հայաստանի անհույս խաղաղապահը ոչինչ չի հակադրում։ Նա ընդամենը ցանկանում է պահել աթոռը՝ ինչ գնով էլ լինի։ Գինը մենք ենք, մեր երկիրն է։
Նիկոլը խաղում է Ալիևի կանոններով, պարտվում, բայց փիարվում է․ իսկ գործընթացն ամբողջությամբ Ադրբեջանի բռի մեջ է։ Ժամանակը աշխատում է նրա օգտին։ Մեր այս թուլության ամեն րոպեից Ադրբեջանն օգտվում է։ Ժողովուրդ ջան, պետք չէ զարմանալ, թե ինչու ենք այս օրին, կզարմանայինք, որ էսքանից հետո հակառակը լիներ»։