«Ստեղծված իրավիճակում ՀԱԵ անելիքն իշխանության հետ սիմետրիկ առճակատման դաշտում չէ». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը. «Մայր Աթոռում կայացած Գերագույն հոգևոր խորհրդի ժողովի հայտարարությունը ընդհանուր առմամբ ադեկվատ տոնայնության մեջ է: Ադեկվատ այն իմաստով, որ Փաշինյանի թելադրած իրավիճակին սիմետրիկ հռետորաբանության և հուզականության դաշտում չէ:

Սա, իհարկե, կարող է ունենալ նաև հակառակ մեկնաբանություն այն մասին, որ զգուշավորություն է՝ վարչապետի հետ «պայմանավորվելու» նկատառումով, որպեսզի դաշտ չնետվեն կոմպրոմատներ:

Եթե այդպես, ապա բոլոր դեպքերում դա ևս ադեկվատ է:

Այստեղ կխնդրեմ «էկրաններից» հեռանալ նրանց, ովքեր նյարդերից թույլ են և կա՛մ մի կողմին են հայհոյում, կա՛մ մյուս՝ համապատասխանաբար փառաբանելով և ոգևորելով, «մարտակոչեր» հնչեցնելով «յուրային» կողմին: Ցավոք, հասարակությունն իր այդ հուզականություններով, քաղաքական թատրոնի հանդիսատեսն է, ոչ թե մասնակիցը:

Քաղաքականության մեջ մասնակիցները հուզական չեն, մոռացե՛ք դա: Նրանք կարող են խաղալ հուզականություն, նաև խաղալ հույզերի վրա, բայց նրանք հուզական չեն, այլապես մեկ շաբաթ էլ չեն մնա քաղաքականության մեջ:

Դրա համար է նաև, որ հանրությունը միշտ պահվում է հուզականության ռեժիմում, բոլոր կողմերի ջանքով, որպեսզի երբեք չդառնա քաղաքականության վրա ազդող սուբյեկտ, այլ մշտապես լինի քաղաքականության հուզախռով սպառող:

Այդպիսով, ՀԱԵ-ն այդ պրոցեսում սուբյեկտ լինելու համար պետք է լինի հուզականությունից դուրս, եթե նույնիսկ՝ զգուշավոր: Վերջին հաշվով, Հայ առաքելական եկեղեցու գրեթե երկուհազարամյա պատմությունը հնարավոր է դարձել ոչ թե հուզականության, այլ թեկուզ զգուշավոր, բայց ինստիտուցիոնալ սթափության ու շրջահայացության շնորհիվ:

Վերստին հայտնում եմ կարծիքս, որ ստեղծված իրավիճակում ՀԱԵ անելիքը իշխանության հետ սիմետրիկ առճակատման դաշտում չէ, որովհետև մրցակիցն էլ իշխանությունը չէ, հակառակորդը իշխանությունը չէ, ու կրկնեմ՝ ոչ էլ «թուրք-ադրբեջանականն» է, որքան էլ սա ևս մեր ժամանակներում դարձել է լիկվիդային:

ՀԱԵ մրցակիցը, հակառակորդը ժամանակն է: Եվ այսօր այն բավականին կոշտ է ծավալվում, որովհետև այդ հակառակորդը չի «բացահայտվել» ժամանակին: Ներեցե՛ք այդ տաֆտալոգիայի համար, բայց ՀԱԵ-ն բաց է թողել ժամանակի մարտահրավերները ժամանակին ուշադրության արժանացնելու և դրանց դեմ պայքարի երկարաժամկետ ու խորքային ստրատեգիա մշակելու ժամանակը:

Բայց, երբեք ուշ չէ ամբողջական ու ստույգ գնահատել խնդիրը՝ չտրվելով դյուրամարս գայթակղություններին, որոնց մեծ ռիսկ է առաջացնում սուր առճակատումը»: