«Ամենահին սիրային բանաստեղծությունը». Խաժակ Սիրեկանյան

Պատմական նյութերի ուսումնասիրող Խաժակ Սիրեկանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Ամենահին սիրային բանաստեղծությունը.
Շումերական սեպագիր սալիկը, որի վրա գրված է եղել բանաստեղծությունը, հայտնաբերվել է Նիպպուր քաղաքից (Իրաք), և թվագրվում է մ․թ․ա․2037-2029թթ։
1849-ին հայտնաբերվեց Շու-Սինի սիրո երգի սեպագիր կավե տախտակը, որը գրվել է մ.թ.ա մոտ 2037-2029թթ.:
Միայն1951 թ․, հայտնի շումերագետ Սամուել Նոա Կրամերը թարգմանել է այն և պարզել, որ այն սոսկ սիրային բանաստեղծություն չէ, այլ ամեն տարի կատարվող սուրբ ծեսի մի մաս, որը հայտնի է որպես «սուրբ ամուսնություն», որի ժամանակ, ըստ շումերական հավատքի, տիրակալի սուրբ պարտականությունն էր խորհրդանշական կերպով ամուսնանալ Ինաննա աստվածուհու հետ՝ պտղաբերություն և բարգավաճում ապահովելու համար։
Ահա սիրո երգի առաջին տողերը․
Փեսա, իմ սրտին սիրելի,
Լավն է քո գեղեցկությունը, անուշիկ,
Առյուծ, սիրելի իմ սրտին,
Լավն է քո գեղեցկությունը, սիրելիս:
Դու ինձ գերեցիր, թույլ տուր, որ դողդոջուն կանգնեմ քո առաջ։
Փեսա, դու ինձ կտանես ննջասենյակ»: